Σεξ, έρωτας ή χρήμα; Με ποια κριτήρια διαλέγουμε ερωτικό σύντροφο

Αντίθετα με όσα θέλουμε να πιστεύουμε, η ασφάλεια και όχι η... καψούρα είναι αυτό που τελικά μας οδηγεί να επιλέξουμε το ταίρι μας. Κι αυτό δεν οφείλεται στην οικονομική κρίση, αλλά συνέβαινε ανέκαθεν, λένε οι ειδικοί.


Μπορεί, λοιπόν, να ζούμε στιγμές πάθους με άτομα που έχουμε ερωτευτεί, αδιαφορώντας για την ηλικία, το πορτοφόλι τους και τις συνήθειές τους, αλλά όταν πρόκειται για γάμο και συγκατοίκηση, ο κλήρος πέφτει σε όποιον μας κάνει να νιώθουμε ασφάλεια.

Έρευνα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου σε 5.000 ζευγάρια, τη χρονική περίοδο 2011-2016, ηλικίας από 25 έως 65 ετών, αντιπροσωπευτικού κοινωνικού δείγματος, έδειξε του λόγου το αληθές.

Οι βασικές ερωτήσεις ήταν πόσο σημαντικός είναι ο έρωτας, το σεξ και η οικονομική ασφάλεια στην επιλογή του ερωτικού συντρόφου. Μόνο το 18% (δύο στους δέκα) θεωρεί σημαντική παράμετρο στη σχέση τον έρωτα.

«Άρα, να μην αναρωτιόμαστε γιατί στα εν οίκω μας τα πράγματα δεν πάνε καλά» λέει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης. «Οι σχέσεις ασφαλείας με ενταφιασμένη την επιθυμία και την τρέλα του έρωτα δεν είναι η σωστή συνταγή για σεξουαλική ζωή».

Σύμφωνα με τον Έλληνα ειδικό, το σεξ αρχικά, ο έρωτας αργότερα στα χρόνια του πολιτισμού και η κοινωνική οργάνωση ήταν οι τρεις πυλώνες επιβίωσης, με βάση την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου, και όχι τη μυθολογική αλήθεια της θεϊκής φύσης του ανθρώπου.

Ο ανταγωνισμός των ιδίων φύλων, άνδρες με άνδρες και γυναίκες με γυναίκες, για την προσέγγιση του άλλου φύλου, είναι ο ένας βασικός μηχανισμός επιβίωσης, ενώ ο δεύτερος σημαντικός μηχανισμός για την εξέλιξη είναι με ποιους συντρόφους θα ταιριάξουμε για συντροφιά και αναπαραγωγή.

Στον πρώτο μηχανισμό, που είναι πιο πρωτόγονος, τα ένστικτα είναι κυρίαρχα. Δείτε τα αρσενικά ζώα, αλλά και ανθρώπους, πόσο εχθρικά είναι στη μάχη για την κυριαρχία.

Θυμός, καυγάδες αλλά και φόνοι παλιότερα ήταν οι τρόποι επιβολής του ισχυρότερου απέναντι στον ασθενέστερο. Οι μονομαχίες των ιπποτών, οι μαγκιές στο δρόμο σήμερα, η βία γενικά για την κυριάρχηση, που μεταφράζεται από την απλή αψιμαχία δύο ανδρών σε ένα μπαρ, μέχρι τη θεωρία του ζωτικού χώρου των εθνών κρατών... Πόλεμοι, εχθρότητες, εξοπλισμοί, θυσίες στον βωμό της κυριαρχίας είτε του ατομικού είτε του συλλογικού φάσματος, για επιβίωση πάντα, ενάντια σε έναν διαφορετικό αλλά πάντα εχθρικό κόσμο.

Ο δεύτερος μηχανισμός επιβίωσης ήταν η επιλογή του συντρόφου για αναπαραγωγή, άρα και επιβίωση της ομάδας. Σε αυτόν τον δεύτερο μηχανισμό, η στρατηγική, άρα η κοινωνική δεξιότητα και ευφυΐα, ήταν πιο χρήσιμα όπλα.

Το άρρεν αλλά και το θήλυ δεν ονομάζουν την επιθυμία τους με το όνομά της, αλλά με διφορούμενες κουβέντες και υπονοούμενα, όπως πάμε για καφέ ή ποτό, που συνήθως υπονοεί και σεξουαλική επιθυμία, η οποία όμως δεν ονομάζεται.
 

Το τέλος του ρομαντισμού

Η κοινωνική εμπειρία δείχνει πως οι άνθρωποι, ενώ γνωρίζουν, εξακολουθούν να ξαφνιάζονται και να σχολιάζουν γιατί οι μεγάλοι άνδρες προτιμούν νέες γυναίκες, αλλά και το ανάποδο, οι μικροί άνδρες πιο ώριμες γυναίκες.

Παραφράζοντας τη γνωστή φράση it is the economy stupid («είναι η οικονομία και η επιβίωση, ανόητε») θα μπορούσε περιφραστικά να εξηγηθεί γιατί υπάρχει αυτή η ανάρμοστη, λογικά, επιλογή αταίριαστων ηλικιακά και βιολογικά ανθρώπων.

«Η επιλογή επιβίωσης και ασφαλούς συντρόφου ήταν πάντα ένστικτο θηλυκό, άρα κυρίαρχο, που εμείς, όμως, μεταφράζαμε λάθος, λόγω της ανδρικής κυριαρχίας σε κοινωνικό αλλά όχι βιολογικό επίπεδο.

Με άλλα λόγια, η γυναίκα επέλεγε εδώ και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια τον ασφαλή σύντροφο και πατέρα των παιδιών της και όχι ο άνδρας, όπως περιγράφεται στα στερεότυπα των σχέσεων σήμερα, όπου ο άνδρας φαίνεται να έχει την επιλογή, ενώ στην ουσία έχει, ήδη, επιλεγεί από το θήλυ.

Επομένως, η φαινομενικά ανάρμοστη επιλογή μεγάλου ανδρός και μικρής γυναίκας δεν είναι μια πρόσφατη ιστορία, αλλά πολύ παλιά, που έχει περάσει στα γονίδιά μας» εξηγεί ο κ. Κωνσταντινίδης.

Η διαφορά ηλικίας

Οι ανθρωπολογικές μελέτες αλλά και οι μύθοι, όπως και η ιστορία, επιβεβαιώνουν πως ο άνδρας, ωριμάζοντας, γινόταν πιο ασφαλής σύντροφος για μια νέα γυναίκα.

Αυτό σήμερα επιβεβαιώνεται γιατί στο οικονομικό σύστημα οι μεγάλοι άνδρες σε ηλικία εξασφαλίζουν ένα πιο σταθερό εισόδημα και μια ασφάλεια επιβίωσης, που μοιάζει να είναι επιλογή των νέων γυναικών για μια ζωή χωρίς προβλήματα.

«Ο κανόνας είναι άρα αυτό που φαίνεται σήμερα αταίριαστο, στην κοινωνία αποδεκτό, μεν, αλλά με πολλές αρνητικές εκφάνσεις. Ο γέρος που αγόρασε τη φρεσκάδα δεν είναι παρά μια αρχαία συνήθεια που γονιδιακά επιβίωσε και όχι μόνο» λέει ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου.

Σε μια πρόσφατη μελέτη 37 εθνών με 10.000 χιλιάδες ερωτηθέντες επιβεβαιώνεται πως η κυρίαρχη επιλογή των νέων γυναικών είναι πάντα ο μεγαλύτερος άνδρας και όχι ο συνομήλικός της.

Άνδρες που ρωτήθηκαν για τη διαφορά ηλικίας που θα ήθελαν να έχουν με τις συντρόφους τους, στη μεγάλη πλειοψηφία απάντησαν ότι ήθελαν γυναίκες δέκα χρόνια μικρότερες, ενώ θα ανέχονταν γυναίκα μεγαλύτερή τους κατά 4 χρόνια.

«Συμπερασματικά, αυτό που φαίνεται ως άδικο ή ως πολιτικά μη ορθό για τον κουτσομπόλη Homo Sapiens, η μεγάλη διαφορά ηλικίας στα ζευγάρια, είναι φυσική επιλογή επιβίωσης και όχι ένα βίτσιο ή ένα καπρίτσιο της άπληστης φύσης μας» καταλήγει ο Δρ Κωνσταντινίδης.


Πηγή onmed.gr
Σεξ, έρωτας ή χρήμα; Με ποια κριτήρια διαλέγουμε ερωτικό σύντροφο Σεξ, έρωτας ή χρήμα; Με ποια κριτήρια διαλέγουμε ερωτικό σύντροφο Reviewed by George S on 1/11/2017 Rating: 5

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Από το Blogger.